Doemablog

Ik heb op de wadcultureel van 14 september mooie mensen ontmoet, die dezelfde idee hebben als ik. Er was iemand die vaak kwam kijken met zijn vriendin, naar het atelier van mijn vriend Marcel van Vliet de kunstenaar. Deze man hielp ons in de ochtend met de kraam steviger zetten. Ik kon hem nog niet. Later kwam hij nog naar me toe, en we raakten aan de praat. Marcel had het weleens over hem, de man met de kleine schilderijen. Op het atelier staan er drie kleine miniatuur schilderijtjes. Ik zeg tegen hem, o dat bent u. Ik vertel hem over mijn site, en wat ik wil betekenen voor andere. Gratis geven, ik zeg hem nog dat het soms moeilijk is, omdat mensen er altijd wat achter zien. Zo met de gedachte, moeten we iets terug doen. Hij vertelde mij dat er 1 keer in de week mensen met een verstandelijke beperking bij hem thuis kwam, samen creatief zijn. Ik vond het mooi dat hij mij begreep. Hij had een tas bij hem. Ik zag dat hij de klep van zijn tas opendeed. Ik kon erin kijken. Hij had kleine ezeltjes op een rijtje in zijn tas, en kleine schilderijtjes. Hij haalde er voor mij 1 uit zijn tas, en gaf er 1tje aan mij. Kijk dat ontroerd mij. Hij heeft op zijn mobiel laten zien, wat hij nog meer schilderde. Het is niet voor de verkoop, zei hij. Als mensen het mooi vinden, dan geef ik het. Hij schilderde mooie schilderijen, mooie bloemen, grote en kleintjes. Dank je wel prachtige meneer, je maakt de wereld mooier.


Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.